donderdag 8 januari 2015

Lief

Met aan autisme grenzende precisie, sorteert hij de vakantiefoto's. Zijn trouwe blauwe ogen staren als een geconcentreerd kind naar het scherm. Als hij zo kijkt zie ik het kind dat hij vroeger is geweest. Zijn mond staat een klein beetje open, dat geeft hem die onschuldige blik. Hij weet niet dat ik hem observeer, zit volledig in zijn eigen wereld. Zijn hand ligt op de muis, hij beweegt de muis met precisie en klikt in een constant tempo. Alleen bewegen als het nodig is, niets teveel, doelgericht, in een rotsvast ritme; foto bekijken, mapje kiezen, foto erin, naam geven, nummer toewijzen, opslaan, klik, volgende foto. Tweehonderdzeventien keer, zonder pauze, zonder omkijken, zonder hapering. De zon schijnt op zijn borstelige bos haar, het kleurt goud met hier een daar een plukje zilver. De rode bril op zijn neus accentueert de concentratie. Zijn hoofd beweegt, net als zijn hand, nauwelijks. Ogen schieten heen en weer over het scherm. Ook daar hetzelfde ritme. Als je lang kijkt lijkt het haast een muziekstuk. Ik zou er een melodie bij kunnen componeren. Een langzame mars. Zo is hij. Geordend, regelmatig, voorspelbaar, betrouwbaar, doelgericht. Zo anders dan ik. Ik ervaar rust als ik bij hem ben.
Heel soms krabt hij tussendoor even aan zijn gezicht. Precies zo getimed dat het ritme niet onderbroken wordt. Zijn blik blijft op het scherm gericht en de concentratie verandert niet. Dan sta ik op en loop naar hem toe. Ik geef hem een zoen. Verbaasd, nee verschrikt, kijkt hij op. Even is hij in de war en opeens ziet hij er verloren uit. Zijn ritme is verstoord. Onthand kijkt hij me aan, wanhoop zie ik in zijn ogen. Een fractie duurt deze gespannen vertwijfeling, dan zakken zijn schouders naar beneden en verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht. Een diepe zucht. Opgelucht. Het is goed. Hij kust me. Mijn lief!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten