donderdag 8 januari 2015

Charlie Hebdo

Onder de knop 'De schrijvende pianostemmer' publiceer ik columns over mijn belevenissen als pianostemmer. Soms vrolijk, soms verdrietig, soms boos, dat kan in een column. Althans, in onze democratische samenleving kan dat.
Ik heb nog niets negatiefs over de profeet Mohammed geschreven, dus ik ga er niet vanuit dat ze binnenkort met een mitrailleur bij mij op de stoep staan. Ook nooit iets positiefs overigens...
Hoe dan ook, ik heb weleens mensen beledigd in mijn stukjes. Zo beschreef ik een keer een fantasie. Ik fantaseerde dat ik een piano ging stemmen bij een woest aantrekkelijke mannelijke vrijgezel, die me met een zwierige elegante zwaai op de vleugel zou bonjouren om hartstochtelijk de liefde met me te bedrijven... Nou ja, dat staat er niet letterlijk in geloof ik, maar wellicht zijn er mensen geweest die zich er dat bij voorgesteld hebben...het zou kunnen...
Maar daar gaat het niet om. In datzelfde stuk, als ik ontwaak uit mijn fantasie, beschrijf ik de werkelijke pianoklant. Een man met een bierbuik, een foute broek, sandalen met sokken en een druppel aan zijn kin... 
Een collega pianostemmer (ik wed dat hij ook weleens sokken in zijn sandalen draagt) schreef me een woedende e-mail. Ik was verbaasd en legde hem uit dat het hier om een column gaat, daarin mag je een beetje schuren en prikken. Ik maakte een karikatuur van de werkelijkheid. Onschuldig, schreef ik hem terug. Hij moest het maar niet zo serieus opvatten. Het was bedoeld als een vermakelijk stukje, niet meer, niet minder. Maar mijn collega was en bleef beledigd. En omdat ik hem niet tot inkeer kon brengen was ik ook beledigd.
Dat de beste man me met een mitrailleur had kunnen komen opzoeken is nooit bij me opgekomen. Zoiets doen wij gewoon niet als we het niet met elkaar eens zijn. Daar hoefde ik niet eens over na te denken en daar dacht ik dus ook geen moment over na.
Iedereen mag vinden wat ie vindt. Hij ook. Dus na zijn boze mail heb ik evenmin mijn mitrailleur ter hand genomen om hem met kogels te doorzeven. Respect voor elkaars mening.
Destijds vond ik dat vanzelfsprekend. Inmiddels, na de aanslag op Charlie Hebdo, realiseer ik me hoe fijn het eigenlijk is dat wij in onze samenleving kunnen schrijven wat we willen. En hoe prachtig het is dat ik geboren ben in een land waar het vanzelfsprekend is dat je elkaar niet overhoop knalt na een belediging. 
De collega pianostemmer schreef me overigens later nog eens, naar aanleiding van een andere column, dat hij dàt stuk wèl erg mooi vond. Ik was nog steeds beledigd en reageerde niet. Ik dacht 'bekijk het maar'. Ik denk dat ik binnenkort 's een kop thee met 'm ga drinken om te zeggen dat ik zijn mening respecteer en misschien geef ik 'm ook wel een knuffel. Omdat ie net als ik een beschaafde democraat is die me niet overhoop heeft geschoten. En ik zeg dan dat ik voortaan minder beledigd op kritiek zal reageren. Omdat we samen Charlie zijn. 

1 opmerking: